İsmail Engin : Taraf Değiştirmiş Bir Kimlik Siyaseti

[İsmail Engin] Ondan nefret ediyor; hakkında olumsuz ne varsa söyleyebiliyor. Milliyetçi, ulusalcı, tekçi ve dışlayıcı olmakla betimleyebiliyor, konumlandırıyor. Kanı kutsadığını, kimliği kan bağı ve ortak soy üzerinden tanımladığını ileri sürebiliyor.

Ne var ki, kendi konumunu, kendi düşünsel ve toplumsal aidiyet biçimini sorgulama gereğini duymuyor.

Zira, kendisi de "aşiretçi" : Aidiyeti, kimliği ve toplumsal bağı soy ve nesep üzerinden kuruyor.

Bir tarafta aklı hür, vicdanı hür, irfanı hür bireyden söz eden bir düşünce; diğer tarafta soy ve nesep üzerinden biatı, itaati ve sorgusuz bağlılığı esas alan bir zihniyet. Üstelik, kendi düşünsel dünyasını biat kültürü üzerine inşa ediyor; ulus anlayışına karşı çıkarken aşiret düzenine, soy hiyerarşisine ve feodal bağlılık ilişkilerine nedense itiraz etmiyor. Ulusal kimliğin dışlayıcılığını eleştiriyor; ama, aşiret kimliğinin dışlayıcılığına ses çıkarmıyor. Ve, başkasını milliyetçilikle itham ederken, aşiret bağlarıyla kendisini evrensellikle tanımlayabiliyor.

Hülasa, ulusal kimliğin kan bağına, ortak kökene ve soy aidiyetine dayalı yorumlarını - haklı olarak - eleştirirken, aşiretçiliğin yine aynı soy ve nesep üzerinden kurduğu hiyerarşiyi görmezden geldiği yetmiyor, önceliyor.

Başkasının tekçiliğini eleştirirken, kendi aşiretçi reflekslerini; başkasının otoriterliğini eleştirirken kendi biatçılığını sorgulamamak, ilkesel bir karşı çıkışa işaret etmiyor. Oysa bu, taraf değiştirmiş bir kimlik siyasetinin ta kendisi.

Keza, başkasında mahkûm edilen şeyi kendinde meşrulaştırmak; birinde kan bağına dayalı aidiyeti gericilik, diğerinde gelenek ve toplumsal bağlılık olarak sunmak; birinde otoriterliği teşhir ederken diğerinde aşiret hiyerarşisine itaati yüceltmek, düpedüz çifte standart, değil mi?

“Devrim”se, “devrim”; feodaliteye yaslanmıyor.

"Evrensellik"se, “evrensellik”; biattan geçmiyor.

“Özgürlük”se, “özgürlük”, sorgusuz bağlılıkla; “eşitlikse”, “eşitlik”, soy ve nesep hiyerarşisiyle bağdaşmıyor.

Ve, birinin hataları, diğerini doğru; birinin otoriterliği, diğerini otomatik olarak "özgürlükçü" kılmıyor.

İsmail Engin : Almancılar ǀ Deutschländer - 3

DE ǀ „In der Heimat ein ‚Almancı‘ [Türke aus Deutschland], hier ein Fremder | die Stadt gehört uns nicht, das Dorf gehört uns nicht | ‚Ich habe hier keinen Platz mehr, zieht weiter‘, sagt der Herbergsvater“ 

– diese Zeilen bilden eine der schlichtesten und zugleich erschütterndsten Zusammenfassungen der Migrationsgeschichte. Sie erzählen vom Zustand, weder ganz hier noch ganz dort sein zu können, von einer Identität, die zwischen zwei Kulturen und Ländern gefangen ist, und von Leben, die in Koffern von einem Ort zum anderen getragen werden. 

Das kollektive Gedächtnis der Migration, das durch Metin Türköz’ „Almanya Destanı“ (Das Deutschland-Epos) festgehalten wurde, wandelte sich 1982 in Cem Karacas „Alamanya Berbadı“ (Das elende Deutschland) zu einem Akt des Aufbegehrens und 1986 in der Interpretation von „Sılada Almancı“ durch das Duo Akbaba zu einer melancholischen Akzeptanz. Es wurde zur Stimme einer fragmentierten, verschwommenen Zugehörigkeit, die sich von Arbeiterunterkünften bis zu Fabrikfließbändern, von Bahnhöfen bis zu den Dorfcafés erstreckte.

Für die erste Generation war Deutschland „Broterwerb”–  das Herz blieb in der „Heimat“. Doch auch diese Heimat hatte sich verändert: Bei einer Rückkehr galt man als „Almancı“, blieb man in Deutschland, war man ein „Fremder“.

Dieser doppelte Zustand des Fremdseins überschritt mit der Zeit die Grenzen der Musik und fand Eingang in die Literatur – vom Türkischen ins Deutsche.

İsmail Engin : Almancılar ǀ Deutschländer - 2

DE ǀ 1955 – Theodor Heuss hatte die Türkei noch nicht besucht. Ein Kulturabkommen und ein Anwerbeabkommen zwischen Deutschland und der Türkei war noch nicht unterzeichnet worden.

Und doch studierten Türken bereits in Deutschland; auch als Arbeiter waren sie dort tätig.

Gleichzeitig wurde in Rastatt, wo er gestorben war, der 300. Geburtstag von Ludwig Wilhelm von Baden-Baden (1655–1707) gefeiert.

Der „Türkenlouis“ hatte sich durch seine Erfolge im Kampf gegen die Osmanen während des sogenannten „Türkenkriegs“ von 1683 bis 1699 hervorgetan.

Wegen seiner roten Uniformjacke, auf dem Schlachtfeld schon von Weitem zu erkennen, nannten ihn die Türken den „Roten König“.

İsmail Engin : Almancılar ǀ Deutschländer

DE ǀ Schon vor dem Anwerbeabkommen arbeiteten Zehntausende türkische Arbeiter in "Alamanya", wie Deutschland umgangssprachlich genannt wurde. Unter ihnen waren sogar einige, die selbst Arbeitgeber waren … 

Unter den damals erschienenen Zeitschriften war "Yaprak", die erste Studentenzeitung. Sie erschien erstmals 1959. Eine Ausgabe, an der auch Yüksel Pazarkaya mitwirkte, ist von besonderer Bedeutung. Denn eine Zeitschrift von vergleichbarem intellektuellem Niveau ist bis heute nicht erschienen.

Eine weitere Zeitschrift war "Mektup", die zwischen 1983 und 1985 in Berlin für Eltern türkischer Schülerinnen und Schüler erschien und insgesamt acht Ausgaben umfasste.

"Die Brücke", "BTBTM Magazin", "Don Quijote", "Die Gaste", "Politeknik" … Sie alle waren wichtig.

Daneben gab es zahlreiche weitere Zeitschriften, die von Studierenden- und Arbeitervereinigungen sowie von religiösen und politisch-ideologischen Bewegungen herausgegeben wurden. Mit ihnen versuchten sie, ihre eigene Stimme und ihre Weltanschauung zum Ausdruck zu bringen, zu verbreiten und auf ihre Anliegen aufmerksam zu machen …

Und dann noch "Kalem | Schreiber" … Auch diese zweisprachig erscheinende Studentenzeitung war ausgesprochen gut und hoher Qualität. Die Redaktion hatte Fakir Baykurt übernommen.

* * *

TR ǀ Anlaşma'dan önce de on binlerce Türk işçisi Alamanya'da çalışıyordu. İçlerinde işveren olanlar bile vardı…

İsmail Engin : Alevi Antropolojisi Bağlamında İnanç Odaklı Kültürel Çözümleme ve Tokenleştirme - Metodolojik Çerçeve - V

[İsmail Engin] “İnanç odaklı kültürel çözümleme”; bir topluluğu, inanç dünyasında kutsal kabul edilen şahsiyetler, dinî kavramlar veya inanç esasları, ritüeller, sözlü anlatılar, simgeler, toplumsal ilişkiler, ahlâkî değerler ve kolektif bellek arasındaki bağlantılar üzerinden inceleyen disiplinlerarası bir “yaklaşım”dır. Adı geçen yaklaşımda inanç; toplumsal yaşamdan bağımsız ve değişmez düşünceler bütünü olmaktan öte, tarihsel deneyimler ve kültürel aktarım süreçleri içerisinde anlam kazanan “toplumsal olgu” olarak değerlendirilmektedir.

Alevi antropolojisi, bu çözümlemenin temel kuramsal ve yorumlayıcı çerçevesini oluşturmaktadır.

Ki, Alevi topluluklarının inanç dünyasını anlamak için inanç kavramlarının yanı sıra ocak yapıları, dedelik kurumu, yol erkânı, cem ritüeli, ikrar, rızalık, musahiplik, sözlü aktarım ve “inanç odaklı toplumsal aidiyet” gibi alanların da birlikte incelenmesi gerekmektedir. Bu unsurlar, birbirinden bağımsız kültürel öğelerden ziyade, belirli tarihî ve yerel bağlamlarda birbirleriyle ilişki kuran “inanç odaklı yapı”lar, olarak ele alınmaktadır.

Ve, Alevi antropolojisinin temel sorusu; Aleviliğin nasıl yaşandığı, hangi toplumsal ilişkiler içerisinde aktarıldığı, ritüeller aracılığıyla nasıl deneyimlendiği, tarihsel değişim karşısında nasıl yeniden yorumlandığıdır. O nedenle, inanç; ritüel, toplumsal örgütlenme, kimlik, sözlü gelenek ve kolektif bellek birbirinden kopuk araştırma alanları olarak görülmemekte, karşılıklı etkileşim içerisindeki “kültürel süreçler” şeklinde incelenmektedir.

Nefesler, deyişler, düvazimamlar, mersiyeler, menkıbeler ve sözlü tarih anlatıları, bu inceleme açısından önemli kaynaklardır. Şah Hatayi ve Pir Sultan Abdal gibi ozanlara “atfedilen” eserler, Alevi-Bektaşiliğe özgü inanç dilini, simgesel anlatımını ve inanç odaklı kültürel bellek unsurlarını incelemeye imkân tanımaktadır. Ve lâkin, eserlerin tarihî aidiyeti, metin varyantları, aktarım koşulları kaynak eleştirisiyle de değerlendirilmektedir.

Söz konusu eserler, doğrudan ve değişmez bir inanç sisteminin belgeleri olmanın dışındadır; inanç anlamlarının belirli tarihî koşullarda ifade edildiği, aktarıldığı, yeniden yorumlandığı, inanç odaklı “kültürel metinler”dir. Bir nefeste kullanılan kavram, hem şiirsel anlatımın hem de belirli bir inanç dilinin parçası olabilir. Lâkin, bu iki işlevin ilişkisi; metnin bütünü, tarihî bağlamı incelenmeden kesinleştirilememektedir.

“Doğal Dil İşleme [Natural Language Processing - NLP]”, “tokenleştirme”, “metin madenciliği” ve “ağ analizi” gibi hesaplamalı “yöntem”ler, bu kaynakların sistematik biçimde incelenmesine yardımcı olmaktadır. Bu tür yöntemlerin amacı, Alevi inanç dünyasını sayısal göstergelere indirgemek şeklinde ortaya konulmamaktadır; zira, amaç, metinlerdeki dil örüntülerini belirleyerek antropolojik soruların daha ayrıntılı, karşılaştırmalı biçimde incelenmesini sağlamaktır.

İsmail Engin : Arşiv, Arşivcilik ile Belleğin Arşive Kaydedilmesinde Alevi Antropolojisi

[İsmail Engin] Fizikî olarak arşivler, geçmişten kalan belgelerin saklandığı mekânlar olmanın ötesindedir; ve, toplumsal belleğin nasıl oluşturulduğunu, hangi bilgilerin korunduğunu, hangi deneyimlerin görünmez kaldığını anlamaya imkân veren tarihsel yapılardır. Arşivcilik, belgelerin seçilmesi, edinilmesi, düzenlenmesi, tanımlanması, korunması ve erişime açılması süreçlerini kapsamaktadır. Sözü edilen süreçler, teknik işlemler şeklinde görülmemelidir. Onlar; tarihsel bilgi üretimini, kültürel temsil biçimlerini ve bilgi üzerindeki yetki ilişkilerini de etkilemektedir.

Alevi antropolojisi açısından arşiv ve arşivcilik, Alevi topluluklarının tarihsel deneyimlerini, inanç pratiklerini, inanç odaklı toplumsal örgütlenmelerini, kuşaklar arası kültürel aktarım süreçlerini araştırmanın "temel araçları" arasındadır. Alevi belleği; yazılı belgeler, cönkler, şecereler, buyruklar, erkân ve hizmet defterleri, nefesler, deyişler, sözlü tarih anlatıları, cem kayıtları, müzik pratikleri, ziyaret yerleri ve kişisel hatıralarla birlikte değerlendirilmelidir.

Alevi belleğinin önemli bölümü, ocak ailelerinin, dedelerin, zakirlerin, âşıkların ve topluluk üyelerinin kişisel arşivlerinde ya da sözlü aktarım geleneklerinde korunmuştur. Onu oluşturan materyallerin tarihsel değeri, içerdikleri bilgilerden, üretildikleri toplumsal ilişkilerden ve aktarım koşullarından da kaynaklanmaktadır.

Arşiv, kültürel yahut inancı içeren belleğin nasıl korunduğunu, değiştiğini, yeniden yorumlandığını ve farklı kuşaklara aktarıldığını araştırmaya imkân sağlamaktadır. Ve, Alevi antropolojisinde arşivin temel işlevi, geçmişe ait bilgileri bir araya getirmekle sınırlandırılmamaktadır. Nitekim, arşiv belgeleri; etnografik gözlem, sözlü tarih, yaşam öyküleri ve topluluk üyelerinin kendi yorumlarıyla birlikte değerlendirilmelidir.

* * *

Eleştirel veri çalışmaları, verilerin tarafsız ve kendiliğinden oluşmuş objektler olmadığını; üretildikleri tarihsel koşulların, seçilme ölçütlerinin ve sınıflandırma kararlarının izlerini taşıdığını vurgulamaktadır. Diğer bir anlatımla; bir müze koleksiyonunun, devlet arşivinin veya dijital kataloğun oluşturulması sırasında hangi belgelerin kayda geçirileceği, hangi kavramların kullanılacağı ve hangi bilgilerin öne çıkarılacağı belirli kurumsal, toplumsal ve ideolojik tercihlerden etkilenebilmektedir.

İsmail Engin : Ahmed Yesevi ve Türk-İslam Belleği - I

[İsmail Engin] XII. yüzyıl Türkistan’ında yaşamış, Türklerin İslamlaşma ve İslam’ı içselleştirme süreçlerinde önemli bir yer edinmiş din adamı ve sûfî şahsiyet Ahmed Yesevi’yi büyük bir şair, mutasavvıf, tarikat kurucusu veya Anadolu’nun İslamlaşmasının öncüsü olarak tanımlamak, tarihî kişiliğini sonraki yüzyıllarda oluşan Yesevîlik geleneğiyle birbirine karıştırma tehlikesini beraberinde getirmektedir. Bu tür tanımlamalar, tarihsel şahsiyet ile onun ölümünden sonra oluşan dinî, edebî ve kültürel miras arasındaki ayrımın gözden kaçırılmasına yol açabilmektedir.

Ahmed Yesevi’yi doğru anlamanın temel şartı, tarihî Yesevi ile onun etrafında zamanla oluşan menkıbevî, tasavvufî ve kültürel belleği birbirinden ayırmaktan geçmektedir. XII. yüzyıl Türkistan’ında yaşamış bir sûfî ve din adamı olarak Ahmed Yesevi hakkında bildiklerimiz sınırlıdır. Ve lâkin, onun adına oluşturulan hikmetler, silsileler, menkıbeler ve tasavvufî anlatılar yüzyıllar boyunca yaşamış; farklı Türk toplulukları tarafından yeniden yorumlanmıştır. O hâlde, Yesevi’nin tarihsel kişiliğini araştırmak kadar, onun adına oluşan geleneğin hangi tarihsel şartlarda biçimlendiğini ve hangi toplumsal işlevleri üstlendiğini incelemek de önemlidir.

Ahmed Yesevi, tarihsel olarak XII. yüzyıl Türkistan’ına ait olan Yesevi; ve, sonraki yüzyıllarda onun adına oluşturulan, Türk-İslam dünyasının geniş bir bölümünü etkileyen "Yesevîlik belleği" olmak üzere iki farklı düzlemde ele alınmalıdır. Söz konusu iki düzlem, birbiriyle ilişkilidir; ve ancak, aralarındaki ilişkinin niteliği, her durumda doğrudan biyografik veya kurumsal devamlılık varsayılarak açıklanamaz.

* * *

Talat Tekin’in 1 Nisan 1993 tarihli Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan “Hoca Ahmet Yesevi’den Yunus’a” başlıklı yazısı, Ahmed Yesevi’yi alışılmış övgü kalıplarının dışında değerlendirmesi bakımından dikkat çekicidir.

Tekin, adı geçen yazısında Yesevi’nin “mütefekkir” olarak nitelendirilmesine karşı çıkmaktadır. Ona göre düşünür; evreni, insanı, doğayı ve toplumu akıl ve düşünce yoluyla sorgulayan, bunlara ilişkin özgün ve sistematik bir düşünce geliştiren kişidir. Ahmed Yesevi ise bu anlamda bir filozof veya sistematik düşünür değildir. Onun düşünce dünyasının merkezinde Kur’an, İslam, şeriat ve Hz. Peygamber’in sünneti bulunmaktadır.

İsmail Engin : Alevi Antropolojisi Perspektifinden Şamanik Miras, Ritüel ve Kültürel Dönüşüm, Yeniden Kuruluş Örneğinde Soruyu Değiştirmek

[İsmail Engin] “Gelenek taşındığında ne olur?” ve / veya, “geleneksel bir inanç dünyası başka bir coğrafyaya taşındığında, başka dinî ve kültürel sistemlerle karşılaştığında ve modern dünyaya girdiğinde ona ne olur?” Kimi unsurlar kaybolur. Kimileri biçim değiştirir. Kimileri yeni bir dinî anlam kazanır. Kimileri geçmişteki biçiminden çok farklı olarak yeniden ortaya çıkar...

Yukarıdaki soru, Alevi antropolojisi açısından geçmişin izlerini sürmek anlamını taşımamaktadır.

Bir topluluğun kutsallığı, toplumsal ilişkileri, belleği, tutum - davranışı, doğayı, ölümü, şifayı ve kimliği nasıl örgütlediğini anlamaktır.

Alevilik ile Şamanizm arasındaki ilişkiyi araştırırken temel soru, “Alevilik Şamanizmin devamı mıdır?” olmamalıdır!

Daha anlamlı soru, 

“Orta Asya ve bozkır dünyalarından gelen çeşitli kültürel ve ritüel unsurlar, İslamlaşma, göç, Anadolu’daki kültürel karşılaşmalar ve Alevi topluluklarının kendi tarihsel deneyimleri içerisinde nasıl dönüşmüş, yeniden yorumlanmış ve toplumsal bir sisteme dönüştürülmüştür?” 

şeklindedir.

Ve, bu soru bizi doğrudan Alevi antropolojisinin merkezine taşımaktadır. Zira, Alevilik hem bir inançlar bütünü hem bir topluluk örgütlenmesi, bir ahlâk sistemi, ritüel bir dünya, bir bellek biçimi,  akrabalık ve dayanışma ağı, kutsal mekânlar sistemi, sözlü kültür, tutum - davranış ve müzik pratiği, tarihsel deneyimlerin kuşaktan kuşağa aktarılma biçimi olarak bir “inanç sistemi”nden daha fazlasıdır.

Aleviliği sadece inançlar üzerinden okumak önemli bir eksikliktir. Alevilik, insanın neye inandığından çok daha fazlasını içermektedir.

Bir Alevinin dünyası; cemde, ocakta, dede-talip ilişkisinde, musahiplikte, rızalıkta, lokmada, semahda, nefeste, ziyarette, yas ve ölüm pratiklerinde, gündelik dayanışmada ve topluluk belleğinde somutlaşmaktadır.

O nedenle, Alevi antropolojisi, “Aleviler neye inanır?” sorusuyla sınırlı kalamaz. Bunun yanında; “Aleviler topluluklarını nasıl kurarlar?”, “kutsallığı nasıl üretirler?”, “toplumsal ilişkileri nasıl düzenlerler?”, “geçmişlerini nasıl hatırlarlar?”, “ritüeller aracılığıyla kimliklerini nasıl yeniden üretirler?” sorularının da sorulması ve bunlar üzerinde odaklaşılması gerekir. Ve, “Şamanik miras” da ancak bu toplumsal bağlam içerisinde anlamlandırılabilir.

İsmail Engin : Schamanen Sibiriens – Zwischen den Welten | Sibirya Şamanları – Dünyalar Arasında

[İsmail Engin] “Geleneksel bir inanç sistemi, modern dünyaya girdiğinde veya taşındığında, ona ne oluyor?” Kimi motifler - ögeler kayboluyor, kimileri değişiyor, kimileri ise yeni biçimlerde yeniden ortaya çıkıyor.

Reiss-Engelhorn-Museen tarafından düzenlenen “Schamanen Sibiriens – Zwischen den Welten” (Sibirya Şamanları – Dünyalar Arasında) sergisi, Sibirya’daki Şamanik uygulamaları, kökenlerini ve zaman içinde geçirdikleri değişimleri; hem dinî bir inanç hem de insan, doğa ve ruhlar dünyası arasındaki ilişkiyi düzenleyen kapsamlı bir yaşam biçimi olarak ele alıyor.

Bu yaklaşım, Şamanizmi hem gizemli ritüellerden oluşan bir inanç sistemi hem de insan, doğa, toplum ve ruhlar dünyası arasındaki ilişkileri anlamlandıran çok yönlü bir kültürel yapı olarak değerlendirmeyi mümkün kılıyor.

Şamanlar, Sibirya’nın geleneksel toplumlarında sıradan insanların ulaşamadığı kabul edilen, insanlara görünmeyen ruhlar dünyasıyla iletişim kurabilen ve iki dünya arasında aracılık eden kişiler. Hastalıkların nedenlerini araştırmak ve iyileştirme ritüelleri gerçekleştirmek, toplumsal sorunların çözülmesine katkıda bulunmak, doğa ve hayvanlarla insan arasındaki dengeyi korumak, avcılık ve yaşamın önemli dönüm noktalarıyla ilgili ritüelleri gerçekleştirmek gibi birçok alanda Şamanlara başvuruluyor.

Şamanın rolü, ruhlar dünyasıyla iletişim kurmakla sınırlı kalmıyor; insan ile doğa arasındaki dengenin korunmasını ve topluluğun ruhani ihtiyaçlarının karşılanmasını da kapsıyor.

Serginin “Dünyalar Arasında” başlığı, bu özel konuma gönderme yapıyor; Şamanların toplum içinde önemli bir sosyal ve ruhanî role sahip olduğunu gösteriyor. Geleneksel Sibirya toplumlarında dağlar, nehirler, ormanlar ve hayvanlar fizikî çevrenin parçaları olmanın ötesinde, ruhanî anlamlar taşıyan varlıklar olarak görülüyor; Şamansa, bu alanlar arasında iletişim kurabilen ve gerektiğinde ruhanî dünyaya yolculuk yapabilen kişi olarak kabul ediliyor.

İsmail Engin : Alevi Antropolojisi Bağlamında Bir Tartışma - Rızalık Yolu mu, Tüzük Yolu mu?

[İsmail Engin] Aleviliği günümüzde genel geçer şekilde “rızalık yolu” olarak tanımlamak kadar, rızalığın yerini bütünüyle “tüzük yolu”nun aldığını söylemek yüzeysel bir bakıştır. Antropolojik açıdan soru, rızalık ile tüzüğün birbirinin basit karşıtı olup olmadığının dışında; “Alevi olarak adlandırılan ilişkilerin hangi inanç odaklı toplumsal, hukukî ve kurumsal biçimler içinde yeniden üretildiğidir.”

O nedenle, konuya, “Alevilikte eskiden rızalık vardı, şimdi tüzük var” biçiminde doğrusal bir kayıp anlatısının dışında, “bir ilişki biçiminin başka bir ilişki biçimiyle nasıl eklemlendiği ve dönüştüğü” üzerinden bakmak, gerekmektedir.

Alevi erkânında “rızalık” hem bir ahlâkî ilke hem de insanların birbirleriyle, yol ile, cemaat ile ve erkân ile kurdukları ilişkinin örgütlenme biçimlerinden biridir. Dâr, kişinin, yolun ve cemaatin huzurunda kendi sorumluluğuyla yüzleşmesini; görgü, yol içindeki ilişkilerin, sorumlulukların ve karşılıklı rızanın cem bağlamında yeniden değerlendirilmesini mümkün kılan pratikleri ifade etmektedir.

Dâr ve görgünün temel işlevi, bir kural ihlâlini tespit etmek; ihlâl karşısında bir “ceza” üretmekten çok, bozulan ilişkinin görünür kılınması, tarafların yüzleşmesi, rızanın aranması ve mümkün olduğunda toplumsal ilişkinin yeniden kurulmasıdır.

Tam da burada modern dernekleşme biçimleriyle önemli bir karşılaşma ortaya çıkmaktadır :

Günümüzde Alevi kurumları, modern hukuk düzeninin tanıdığı dernek biçimi içinde örgütlenmektedir. Ve, bu örgütlenme biçimi; üyelik, temsil, seçim, organlar, görev tanımları, genel kurul, yönetim kurulu, denetim ve disiplin gibi kategoriler üretmektedir. Böylece, daha önce farklı bir ilişki mantığı içinde anlam kazanan bazı roller ve kavramlar, yeni bir kurumsal dil içerisinde “yeniden tanımlanmaya” başlamaktadır.