“Bugün bana ise, yarın sana.” [Atasözü]
[İsmail Engin] Belki de kapı kapı dolaşan bir misafir yazgı.
Dün banaydı rüzgârın sertliği; bugün senin alnına vuruyor, saçlarını dağıtıyor; yarınsa onun penceresini çarpacak, bacasından ses verip girecek içeriye aynı uğultu.
Bana, sana, ona…
Sırayla konan bir kuş, baykuş gibi omzumuza.
Sesleniyor durmadan : bana, sana, ona...
Veya :
Dün omzuma çöken ağır gölge; kalktı yerinden usulca, dinleniyor bugün kapında; yarın, evet yarın uzun bir akşamı bekleyerek, ay ışığında onun eşiğinde giderek büyüyecek..
Belki yazgıyı kardeşçe bölüşmek bu demek:
Ne sızıyı tek başına taşımak, ne sevinci gizlemek heybimizde..
Dün sen yuttun, bugün ben yuttum sözümü; yarın o haykırdığında, birlikte omuzlayacağız aynı sessizliği : İçimizde beraber böyle büyüttük onulmaz kırığı, onun da yardımıyla.
Bana, sana, ona… dün, bugün, yarın..
Dün banaydı, bugün sana, yarın ona...
Geçmiş, bugün, gelecek bütünleşecek inkâr ederek birbirini : sırayla.. | @ismailenginhd [17.02.2026]
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder