[İsmail Engin] Alevi camiasında, özellikle son dönemde, kimi Alevi adını kullanan STK'larda örgütsel makam ve mevki sahibi kişiler, sıradan yöneticiler olmaktan çıkarılıp adeta dokunulmaz, sorgulanamaz "statü"ye dönüştürülüyor.
Bu anlayışın sonucu olarak, eleştiriler görmezden
gelinirken övgüler ön plana çıkarılıyor.
Gerektiğinde hesap sormak yerine minnet duymak, hak talep
etmek yerine lütuf beklemek giderek normalleş[tiril]iyor.
“Başkanlar” toplumun üzerinde değil, toplum adına
"gönüllü" görev yapan kişiler. Onlardan bu doğrultuda beklenti içinde
olmak, hizmet etmesini talep etmek ve gerektiğinde yapıp ettiklerini
sor[gula]mak, eleştirmek demokratik ve örgütsel yaşamın doğal bir parçası.
Ve lâkin, görünen o ki, bazı kesimlerde bu anlayış yerini
bambaşka bir tutuma bırakmış :
Başkanlara “niyaz” eden, onların takdirini kazanmayı
önemseyen, makam sahiplerinin karşısında kendi sözünü, düşüncesini ve iradesini
geri plana atan, "prokolcü" bir kitle oluşmuş. makam, unvan, ön sıra,
protokol ve görünürlük merakı … yol hizmeti değil de bir makam yarışı.
Protokol sırasıyla ya da taşıdığı unvanla ölçülen bir
anlayış geliş{tiril]meye başlanmış..
Alevi inancında başkan dediğin, bir yol hizmetkârıdır. Niyaz
edilecek bir eşik, türbe, kutsal kişi, eren ya da ermiş değil. Ve esasen,
inancın içinde "başkan" diye bir kavram da yok.
STK'da o, üstlendiği hizmetin kurumsal sorumluluğunu tüzük uyarınca taşır.
Şakşaklanmaz; kendi methiyesini düzmez, yaptığı
hizmetleri sürekli başkalarının gözüne sokmaz, "ben bunu yaptım, şunu
başardım" diye övünmez. sessiz sedasız hizmet eder.
Hizmetin değeri; hizmet edenin kendisini ne kadar
övdüğünün dışındadır, yol ve toplum için karşılıksız yahut çıkarsız ne kadar emek verdiğiyle ölçülür.
Alevi yolunda makam, kişiyi büyütmez, hizmetin yükünü
omuzlar.
Ve fakat, "nazar değmesin, maşallah", bugün
bazı makamlarda hizmetten çok ego, tevazudan çok kibir, sorumluluktan çok şahsi
methiye görüyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder